کیت های ایمپلنت دندان عمدتاً شامل ایمپلنت های داخل استخوانی، ایمپلنت های زیر پریوستئال، ایمپلنت های ترانس مندیبولار، ایمپلنت های داخل مخاطی و ایمپلنت های بارگذاری فوری است. انواع مختلف ایمپلنت ها برای شرایط مختلف دهان و نیازهای ترمیمی مناسب هستند.
ایمپلنت داخل استخوانی: این رایج ترین و پرکاربردترین نوع ایمپلنت است. ایمپلنت از طریق جراحی مستقیماً در استخوان فک قرار داده می شود و یک انسجام استخوانی قوی با بافت استخوان ایجاد می کند. این برای بیماران با از دست دادن یک، چندگانه یا کامل دندان مناسب است و دارای ثبات بالا و درصد موفقیت طولانی مدت است. مواد عمدتا تیتانیوم خالص یا آلیاژهای تیتانیوم با زیست سازگاری خوب هستند.
ایمپلنت ساب پریوستال: برای بیمارانی که ارتفاع استخوان آلوئولی کافی ندارند اما عرض کافی دارند مناسب است. ایمپلنت در زیر پریوستوم قرار دارد و مستقیماً داخل استخوان قرار نمی گیرد، بلکه توسط یک چارچوب فلزی به سطح استخوان فک ثابت می شود. ترومای جراحی کوچکتر است و بهبودی سریعتر است، اما ثبات کمی کمتر از ایمپلنتهای داخل استخوانی است.
ایمپلنت های ترانس فکی: عمدتاً برای بیماران بی دندان با آتروفی شدید فک پایین استفاده می شود. ایمپلنت در تمام فک پایین نفوذ می کند و هر دو انتهای آن به مرز پایینی فک پایین و حفره دهان ثابت می شود و حمایت بسیار قوی را فراهم می کند. اگرچه این جراحی پیچیده است، اما به طور موثر از ترمیمهای کامل-دهان ثابت پشتیبانی میکند.
ایمپلنت های داخل مخاطی: نوعی ایمپلنت موقت یا انتقالی است که در استخوان کاشته نمی شود بلکه در مخاط لثه ثابت می شود. عمدتاً برای بیمارانی با شرایط استخوان آلوئولار ضعیف یا نیاز به ترمیم کوتاه مدت استفاده می شود. پایداری آنها نسبتا ضعیف است و معمولاً به عنوان یک روش نگهدارنده کمکی برای پروتزهای متحرک استفاده می شود.
