بسیاری از مردم بر این باورند که تعداد دندان های از دست رفته با تعداد ایمپلنت های مورد نیاز مطابقت دارد. با این حال، ایمپلنت های دندانی می توانند انعطاف پذیرتر باشند. دندانپزشک بر اساس تعداد دندان های از دست رفته و وضعیت دهان و دندان بیمار، یک برنامه درمانی ایجاد می کند. گاهی اوقات، ایمپلنت های کمتری می توانند به نتایج مطلوب دست پیدا کنند.
هنگامی که چندین دندان از دست رفته باشد، می توان از بریج استفاده کرد. به عنوان مثال، اگر سه دندان متوالی از دست رفته باشد، می توان یک ایمپلنت در هر انتها قرار داد که توسط یک بریج به هم متصل می شود. به این ترتیب دو ایمپلنت می تواند عملکرد سه دندان را بازیابی کند و در هزینه ها صرفه جویی کند و تعداد جراحی ها را کاهش دهد.
بیماران بدون دندان نیز می توانند تعداد ایمپلنت ها را کاهش دهند. روش های سنتی به بیش از 20 ایمپلنت نیاز دارند، اما با تکنولوژی جدید، چهار ایمپلنت در هر فک می تواند مجموعه کاملی از دندان مصنوعی را پشتیبانی کند. این روش کمتر تهاجمی است، زمان بهبودی سریع تری دارد و برای بیماران مسن با وضعیت نامناسب استخوان آلوئول مناسب است.
گاهی اوقات می توان ایمپلنت در ناحیه دندان های خلفی را حذف کرد. اگر فقط داخلی ترین مولر از دست رفته باشد و زیبایی یا جویدن را تحت تأثیر قرار ندهد، ممکن است ایمپلنت لازم نباشد. با این حال، دندان های از دست رفته در ناحیه دندان های قدامی باید به سرعت ترمیم شوند، در غیر این صورت ظاهر و گفتار صورت را تحت تاثیر قرار می دهد.
اینکه آیا تعداد ایمپلنت‌ها کاهش می‌یابد بستگی به وضعیت استخوان آلوئول دارد. حجم استخوان کافی برای مقاومت در برابر نیروهای گاز گرفتن بیشتر لازم است. در غیر این صورت، شکست محتمل تر است.
